واکنش هر فردی به درد متفاوت است. برخی آن را به راحتی یا با استواری تحمل می کنند، برخی دیگر تند و احساسی واکنش نشان می دهند. چه چیزی آستانه حساسیت به درد را تعیین می کند؟

درد چیست

طبق تعریف ارائه شده توسط انجمن بین المللی برای مطالعه درد (IASP)، درد یک احساس ناخوشایند یا آزاردهنده است که به عنوان سیگنال آسیب واقعی یا بالقوه بافت عمل می کند.

“درد یک احساس است، واکنش ما به آسیب بافت واقعی، مانند شکستگی، دررفتگی، آسیب و یک احساس بسیار ناخوشایند، که می تواند بدون آسیب واقعی رخ دهد.

اگر در مورد اول درد از آسیب یا بیماری صحبت می کند، در مورد دوم ما در مورد اختلالات در عملکرد سیستم عصبی صحبت می کنیم. به عنوان مثال، با حساسیت مرکزی (CS).

ناسونوا توضیح داد: CS را می توان به زبان ساده به عنوان فرآیندی در سیستم عصبی مرکزی توضیح داد که حتی بدون آسیب، باعث ایجاد دردهای ناخوشایندی می شود که بیمار واقعاً آن را احساس می کند.

سه نوع درد وجود دارد:

درد در نتیجه آسیب بافت رخ می دهد. با تکامل، چنین دردی برای انجام یک عملکرد محافظتی تصور شد.

درد نوروپاتیک در نتیجه آسیب به فیبر عصبی رخ می دهد، به شرح زیر است: سوزش، عبور جریان الکتریکی، ممکن است با بی حسی همراه باشد.

درد نوسی پلاستیک به عنوان درد ناشی از تغییر درد (فعالیت در رشته‌های عصبی سیستم عصبی محیطی و مرکزی که توسط محرک‌های مختلف برانگیخته می‌شود) در غیاب علائم واضح آسیب بافتی موجود یا بالقوه تعریف می‌شود.

آستانه درد بالا و پایین

آستانه درد پایین به این معنی است که فرد نسبت به درد بسیار تحمل نمی کند. برعکس آستانه درد بالا نشان دهنده توانایی فرد برای تحمل درد بسیار شدید است.

حساسیت به درد با ویژگی های روانی، رفتار درد عادتی و حتی تربیت در دوران کودکی مرتبط است.

این متخصص مغز و اعصاب مثالی بیان کرد: ترس، بی دفاعی، فاجعه سازی (تمایل به انتظار بدترین ها) منجر به کاهش آستانه درد و افزایش خطر سندرم درد مزمن می شود.

آستانه درد نه تنها برای خود شخص مهم است بلکه این اتفاق می افتد که پزشکان برای یافتن مسکن باید آن را بدانند.

برای ارزیابی حساسیت به درد از روش های مختلفی استفاده می شود. به عنوان مثال، آلژیمتر. جسورسنج هایی با وزنه وجود دارد که روی نوک فلزی که روی پوست قرار دارد فشار می آورد. جسورسنج هایی با فورسپس و آنهایی هستند که درک درد را با استفاده از جریان الکتریکی ارزیابی می کنند.

“ارزیابی سندرم درد ذهنی است و به خود بیمار بستگی دارد. بنابراین، استفاده از ترازوهای خاص روش های آسیب زا کمتری است.

به عنوان مثال، یک مقیاس آنالوگ بصری یک بخش خطی 10 سانتی متری (100 میلی متری) است. هر میلی متر یک نقطه است. بیمار باید توجه داشته باشد که درد او چقدر شدید است، اگر ابتدای بخش 0 امتیاز (حداقل ترین درد) و انتهای بخش 100 امتیاز (شدیدترین درد زندگی) باشد.

با توجه به حساسیت به درد، افراد به طور مشروط به چهار نوع تقسیم می شوند:

آستانه درد پایین و فاصله تحمل درد کم. افرادی که بدترین درد را تحمل می کنند. تزریق، نمونه گیری خون از انگشت – تحمل حداقل درد دشوار است. بیهوشی با کیفیت برای هر روش پزشکی ضروری است.

آستانه درد پایین و فاصله تحمل طولانی. با وجود آستانه درد پایین، چنین بیمارانی می توانند درد را به خوبی و برای مدت طولانی تحمل کنند. برای آنها، نگرش کلیدی است.

آستانه درد بالا و فاصله تحمل کوتاه. درد کوتاه مدت و حتی شدید به راحتی قابل تحمل است، آنها را عملا نمی توان احساس کرد. اما با قرار گرفتن در معرض طولانی مدت، آنها شروع به تجربه رنج طاقت فرسا می کنند.

مسکن ها چگونه کار می کنند

تا به امروز انواع مختلفی از مسکن ها اختراع شده است. هر کدام برای اهداف خاصی طراحی شده اند.

انواع اصلی مسکن ها:

• داروهای ضد انعقادی غیراستروئیدی. در یک دوره هفت تا 14 روزه که برای درد حاد استفاده می شود
• داروهای ضد درد اپیوئیدی برای دردهای با شدت بالا، از جمله درمان بیماران تسکین دهنده استفاده می شود

سایر داروهای با اثر ضد درد:

• داروهای ضد تشنج (قبلا برای درمان صرع استفاده می شد) – دردهای عصبی مانند نورالژی سه قلو را تسکین می دهد.
• داروهای ضد افسردگی برای دردهای مزمن، یعنی دردی که بیش از سه ماه طول بکشد، موثر هستند.

چرا درد خوب است

فقط یک انسان از بین همه پستانداران می تواند از درد لذت ببرد. به عنوان مثال، ورزشکاران، دوستداران غذاهای تند و برخی از اعمال جنسی ممکن است درد دلپذیری را تجربه کنند.

واقعیت این است که هنگام بروز درد، سیستم عصبی مرکزی مولکول‌هایی تولید می‌کند که از جمله اندورفین، درد را مسدود می‌کنند. بنابراین، برای برخی از افراد، درد می تواند لذت را به همراه داشته باشد.

“این فقط زمانی انحراف از هنجار ذهنی خواهد بود که شروع به آسیب رساندن به خود شخص یا ایجاد روابط اجتماعی او کند. اگر فردی با خوشحالی زندگی می کند و فلفل تند را خیلی دوست دارد، بگذارید خودش را دوست داشته باشد.

در اولین روز بهار در روسیه و در بسیاری از کشورهای جهان، به ابتکار سازمان بهداشت جهانی، روز جهانی ایمنی جشن گرفته می شود.

برای اولین بار، مفهوم “مصونیت” توسط I.I. مکانیکف و پاستور تعریف شد. در آن زمان رسم بر این بود که مصونیت را مصونیت بدن در برابر بیماری های عفونی می دانستند. در حال حاضر دانشمندان توانسته اند ثابت کنند که این سیستم نه تنها از بدن ما در برابر عناصر خارجی محافظت می کند، بلکه دارای حافظه نیز می باشد.

حافظه ایمنی توانایی سیستم ایمنی برای تشخیص سریع عوامل بالقوه خطرناک است که پس از مواجهه با ویروس ها و همچنین پس از واکسیناسیون به دست می آید. این توانایی ایمنی بدن را قادر می سازد تا به طور مستقل در برابر حمله “مزاحمین” هر عامل خارجی مقاومت کند. و در طول زندگی رشد می کند.

مطابق با دانشیار، گروه ایمونولوژی و آلرژی بالینی، دانشگاه سچنوف، Ph.D. داریا فومیناحافظه ایمنی به پاسخ به موقع سیستم دفاعی کمک می کند، اما به ویژگی های فردی ارگانیسم بستگی دارد. به عنوان مثال، پس از واکسیناسیون علیه سرخک، بدن برای چندین دهه از یک ویروس خطرناک محافظت می شود و با SARS Cov2، به یک سناریوی کوتاه مدت می رسیم. بنابراین برخلاف سرخک، هر سال به ما پیشنهاد می شود که در برابر این ویروس واکسینه شویم. به یاد بیاورید که در دنیای مدرن، واکسیناسیون روش اصلی آموزش سیستم ایمنی ما است.

در حال حاضر، در آزمایشگاه‌های “آینه” دانشگاه‌های پزشکی سچنوف و وین، مطالعاتی با هدف شناسایی پاسخ ایمنی به سویه‌های جدید ویروس کرونا در افرادی که عفونت داشته‌اند و همچنین در افرادی که با واکسن‌های موجود واکسینه شده‌اند، در حال انجام است. دانش به دست آمده تاکنون امکان ایجاد طرح واکسنی را فراهم کرده است که هم برای نسخه جدید کروناویروس Omicron و هم برای سویه های قبلی موثر باشد. آزمایشات بالینی یک واکسن جدید برای جلوگیری از عفونت با ویروس هپاتیت B و برای درمان اشکال مزمن عفونت نیز ادامه دارد. داریا فومینا گفت: نتایج اخیر امیدوارکننده است و گواه اثربخشی واکسن است.